شاید دل معشوق از بغض و درد و اشک او

   به نرمی شن های ساحل که خود را به

                       آغوش

   پر شتاب موج می سپارند نرم شود.

   و زمین مغرور و زیبا.

   همچون عروسی سر بلند.....

  زندگی زیباست وعشق جلوه تمام زیبایی ها

 اما در این جا هیچ چیز ماندگار نیست.

 در این جاده پر پیچ و خم مسافری را دیدم

خسته وتشنه لب،باری را به دوش می کشید که.....

  از تمام محاسبات و قوانین روزگار که می گذریم

  دوباره در پس کوچه ای نه چندان دور

  در یچه احساسم باز می شود

  و منطق آدمیان در میان سطرهای

  جادویی اش به فراموشی سپرده می شود

  دوباره قلم خودنمایی می کند

  و کلمات پشت سر هم ردیف می شوند

   همیشه نوشته ها مضمون دارند

  و تو نمی دانی از کدام فکر سر چشمه می گیرند

    این شب که تمام شود،سپید خواهم شد

   و فردا طلوع خواهد کرد

   برای تو که تمام شب ،چشمانت را به روی

    حقیقت بسته بودی؛

   طلوعش ،تکرار روزهاست و برای من که

   تمام دیشب درانتظار سحر با صدای نم نم

    باران به انتظار نشستم   لحظه موعود است

    با فرا رسیدن فردا،من هنوز در انتظار

    فردایی بهتر از تمام فردا ها هستم

   من در این گوشه ویرانه به تنهایی خود می نگرم

    و به آبادی تو ،به زیبایی چشمان سحر خیزت

    من به تو می بالم که چنین اوج می گیری

    با همه وجود همه بی بالی ها.

    در سرم عشق تو هست وبس....

   با من حرف بزن ،

   با من که شکسته تر از شاخه ها هستم

   من که سر گردان تر از ابرهای همین حوالی ام

   با من حرف بزن

    از گفته های نا گفته دلت،از اضطراب کوچه

    باغهای بی قراری

    از واهمه فرداهای تنهایی؛از اندوه لحظات بی کسی........

  برای شعری که بی تو

  خواهم گفت قافیه کم دارم

  قافیه کم دارم  و تجربه با تو

    بودن را،

   ای کاش به اندازه سلامی با

 هم بودیم

      ای فرشته زمینی.

   شب فرا رسیده،       

   ،مرغ شب هم آواز با ستارگان برایمان سرودی مقدس می خواند؛

  هرگاه با نسیمی مقدس قدم در

   وادی احساس           

   و تمام اشکهایم را  نذر

    یک نگاهت میکنم

    این بار هم تو را می یابم در هیاهوی یک التهاب ناب که صداقت را 

     معنا می کند.

   تو را آغاز می کنم به روی سطر های سپید تا برگ های دفتر زندگیم

    آرام آرام ازروح ترانه هایت لبزیز شوند.

 باز می گردم به آغاز ،به ابتدای نگاه تو ،به اوج احساس های بی نشان.

  دوست داشتن

                       رمزی برای رهایی از تکرار است 

  دوست داشتن 

                    رسیدن به اوج جاودانگی باور های ماست.

     با من بیا

   ،دستانت را به دستانم بده،چشمانت را حتی لحظه ای بر هم مگذار

   و ببین که در آنجا ؛در دره شقایق ها چه می گذرد.

   با من بیا تا آخر رویاهای سپید،تا آخر جاده عشق

                   آنجا همه عاشقند       

  با من به دره شقایق ها بیاو

  آنجا  را باور کن

       حقیقت درنگاه توست

   سوالم از چشمان تو این است؛

                   چرا در آینه چشمان تو تصویر من پیدا نیست؟

  دست در دست هم نهادیم و در شب یلدای کودکی هایمان در کوچه ای که

   یادگار خاطراتمان بود پیمان می بستیم.

  حالا که نشسته در قایقی شکسته ایم و در دریای پر تلاطم سرنوشت

    اسیریم باید پارو بزنیم،

   تا جزیره متروک محبت را

  در   قلب هایمان دوباره بیابیم.

  هیچ می دانی چقدر زود پر کشیدی؟

  حتی زودتر از گنجشک کوچکی که سحر گاه بر شاخه صبح نشست

   و بر گونه های سردم بوسه زد.

  هیچ می دانی پس از رفتنت شب بوها چقدر زود به خواب رفتند؟

  حتی زودتر از آنکه سر به شانه های مهربانش بگذارم و سراغ تو را از

   آنها بگیرم.

   من تنها ماند ه ام با برگ های دفتری که

   در فراقت سیاه می شوند

  من ماندم و این سوال که چرا زود پر

   کشیدی مهربان من؟ 

 قسم به لحظه های پاک انتظار که برای دیدنت ثانیه های بی قرار زندگی

  را هر روز خواهم شمرد

  در شرق چشم هایت طوفانی از غم می بینم وتنهای تنها در باور سرد

  زمانه خیره به افق در

  انتظار لبخندی شیرین،آهنگ غمگین نگاهت را زمزمه خواهم کرد.

  تو را سطر به سطر می نویسم،واژه به واژه دنبالت می گردم

  تا تمام دلتنگی ها را به تو بگویم.

  اگر تو نیای گلها به انتظار چه کسی شکوفه دهند؟

  آخر نشان تو را از کدام مزرعه عشق باید گرفت.....

         پیراهنی از حریر عشق بر تن می کنم

        و رهسپار کوی عبودیت می شوم

        تا در چشمه صداقت وضو سازم 

        و  مهیای رازو نیاز شبانه شوم

       چه شوری دارد این سیر عارفانه

       نمی دانم آیا بار دگر که زنگ خانه دلم به صدا در آید

       نبض حیاتم می زند یا نه؟

      سایه عشق اگر بر سرم باشد

     سبز تر از بهارمی رویم و از ابرها هم فراتر می روم

     اگر سهم من از تمام هستی تو باشی

                                                      مرا بس است

   مرا بس است حضور تو قسم به تمام پاکی ها

                                                      مرا بس است

   مهربانیت را قادر به پاسخ نیستم

                                             حتی اگر تا ابد پیشانی بر خاک نهم

    دوست دارم از تو بنویسم

    دوست دارم به تو بگویم که چقدر دوستت دارم

    مثل حس بازی در کوچه های کودکی 

    مثل حس نیاز در سجاده ام

     ببخش که احساساتم مچاله شده

     شاید صدایم را نشنوی

    پس می نگارم تا بدانی به اندازه دعاهای شبانه دوستت دارم

      بی خبر پا به خانه دلم گذاشتی و روشن کردی دالان تاریک دلم را

     دلم از این همه مهربانی غرق در سرور شد.

     اولین بار که نام تو را شنیدم صدایت ذهن خواب آلود مرا بیدار کرد.

     از تو یاد گرفتم کلمات را با هم آشتی دهم

     و از تو آموختم آنچه را نمی دانستم

      قلم در دستم بود و داشتم ذهن سفید دفترم را با خاطرات         

     خطی می کردم  سر مشق زندگی ام هزار بار نوشتن از تو بود 

     و  چه خوب به بهانه تو تاج گلی از بهترین ها بر سرم گذاشتم

     ا مروز که از تو و برای تو می نویسم

     قلبم فاصله ها را بر می دارد 

   بامداد نگاهت را خوب یادم هست

  موقع رفتنت عاطفه وجودت را عطر آگین کرده و جاده سپید

   سفر تو را به تماشا نشسته بود.

   در غربت تو از قلب خسته من هیچ سراغی نمی گرفتی

    و من شاهد بازی مرگ و جنون بودم

    نوازش باران را بر تن خسته درختان احساس می کردم

    در کنار دریا سرمه خیس سایه را بر چشمانم می کشیدم

    و بوی تورا بر

    ساحل  آبی مهتاب می جستم

    و ترانه پاییز را زیر سایه کاج

   برای پلک های تو نجوا  می کردم

      نمی دانم از چه زمان بیابان صله خورده ذهنم به دنبال قطره ای آب

     به  آسمان دیدگانم خیره ماند.

     هر از گاهی آسمان کویرم ابری می شود اما قدرت بارش ندارد تا 

     غنچه امید را در خاک بی محصول  بهاری کند.

      در میان خاطرات ترک خورده ام

     به دنبال خاطره ای می گردم که  نام

     تو را در ذهنم بیدار کنم.

     اما همه چیز در بیابان ذهنم

    خوابیده .گویی که هیچ وقت حیات

    نداشته.

    ای امید از دست رفته ام تو    

    می توانی بهانه زندگی ام را با یاد من

    زنده نگه داری 

  پاهای رود خانه تاول زده و قاب ماهیگیر در آب سر گردان است.

 کاش می توانستم کفش های باد را به او قرض بدهم تا او هم بتواندهمراه

ماهی ها سفر کند.

می دانم نفس هایم نارس وکال است و چشم هایم بی فروغ تر از همیشه

زل زده به علف های

نیمه جان جاده ولی پروردگارانامت را به زبان می آورم و رگ هایم از

 شور هستی پر می شود

پروردگاراتو را قسم به آبی ترین صداقت ها سبزترین زندگی ها و

سپیدترین عشق ها

قدرت تکللمم و نام مهربانت را از ما مگیر

      مهربان من

    در هجوم لحظه های نا گزیرمهربان من تویی که می رسی و با   

    نگاه خود

   مرا به واژهای تا همیشه خوب می بری

   مرا به فاصله میان یک غزلمرا به فرصت دوباره

   تا نوازش نسیممرا تا به وقت رویش دوباره ترنم بهار

  مهربان من

   تویی که با وجود

   بهترین خودمرا به

  یک عبارت قشنگ

    به تعبیر یک نگاه

  به فرصت لطیف خویش می رسانی ام

  مهربان من

      تویی ای همیشه ناگزیربهترین من

     روزی که آخرین نگاهت را در نی نی چشمانم نهفتیفراموش

    نخواهم کرد

    دلم ابری بود وچشمانم بارانی....ومن با خود اندیشیدماندیشیدم که  

    کسی

    جز تو می تواند همسفر لحظه لحظه هایم باشد.

    افسوس که تو در فصل برگریزان برای همیشه رفتی تا من همواره بر

    گور خاطراتمان

     گریه کنم....خیال نکن خیالم خالی از خیال توست.نههرگز!

    فقط به حرمت غرورم است که سکوت می کنم و آن قدر بی صدا می

    مانم

    تا  تو در فصل شکفتن برای همیشه بیایی و بمانی.....

  تو به رسم ابن محبت به من نگاه کن

  من به حرمت نگاهت به تو لبخند خواهم زد

تو به خاطر من آهنگی بساز

 من به تقدس آهنگت نوایی می خوانم

تو به حسن همه خوبی ها از خطاهای من بگذر

 من برای تقدیر از این همه خوبی به تو مهر می ورزم

   تو به یاد همه خاطره ها  مرا دوست بدار

 من به خاطر دوستی مان از تو سپاسگزارم

 تو در تاریکی همه شب ها به ستاره ها بنگر

  تا من به خاطر تو آسمان را نقاشی کنم

 تو را سوگند به همه دوستی ها به عهدت وفا کن

  تا من به حرمت وفای تو راضی به مرگ باشم

          چقدر فاصله ها طولانی شده اند. فاصله من با جاده عشق فاصله

        احساس من با مهربانی.اضظراب مرا فرا گرفته.قدم می گذارم در

        راهی که انتهایش به مهر ختم می شود اما هر چه می روم

        نمی رسم.

        انگار هر چه نزدیکتر می شوم

       عشق بیشتر از

       من فاصله می گیرد.

       دلم برای سرودن تنگ شده وغزل

       واره های دفتر شعرم دلتنگ

       وخسته اند.دست نیازم خالی است.

       اما باز هم میروم شاید که جاده

       عشق نزدیک شود  

                   وفاصله ها کمتر وکمتر .....           

    می گویم این بار با همیشه فرق دارد.دیگر مثل بید نمی لرزم 

    قلبم  آروم است بالاخره جز تک بیت وغزل چیز دیگر یادم می آید

   و می توانم خود را چشمانت ببینم.اما این با هم وقتی سرم را بالا می   آورم تا به چشمانت

 نگاه کنم .....واژه هایم لال می شوند.

      لبانم دیگر لبخندی را تجربه نکرد وچشمه اشکم در لحظه های

      نبودنت خشکید.سکوت وسعت تنهایی ام را معنا بخشید.

      بر بهار که دستهایش پر از شکوفه های سرخ وسفید

    سلام

     بر بهار که از هر کجا می گذرد سبزی برجا می

       گذارد.ردی از زندگی