نگاهم رادر یاب،نگاهی سر شار از عشق،                      

می خواهم دستانت را بوسه باران کنم    

و فریاد بزنم که تمام زیبایی های دنیا را

با یک نگاهت عوض نخواهم کرد.

  این را زمانی نوشتم که باران می بارید و بغض ابر شکست.

 می خواستم واژه آسمان را ترجمه کنم،اما وسعت بی نظیرش

 مانع شد.می خواستم سکوتم را توصیف کنم اما غرش آسمان

 مانع شد .شبی دیگر می خواستم از ستاره ها بنویسم،اما

 اما ماه من را مجذوب خود کرد.

چه تلخ بود روز جدایی،روزی که آخرین نگاه سرد

و بی مهرت را به چشمهای اشک آلودم دوختی

و گفتی خداحافظ و من همچنان به تو وآخرین

نگاهت می اندیشم.

گفته بودی تا ستاره های آسمان را داری دنیا را نمی خواهی

گفته بودی تا صدای گرم و عاشقانه پرستوها را می شنوی

اصراری به شنیدن صدای کلاغها نداری،انگار سالهاست که

در آسمان زندگی می کنی.

این روزها قصه دلتنگی هایم را به خانه دوست می برم.

این روزها از نگفته های دلم با کسی سخن می گویم

که تنها سنگ صبور لحظات تنهایی من است

این روزها پشت به در های بسته چشم امید به

صاحب خانه ای دارم که هرگز مرا نا امید نمی کند

همه می گو یند وقتی تو از آشیانه دلم پریدی

نگاهت شوق ماندن داشت،

اما زمانه دست تو را از آشیانه دلم کوتاه کرد،

در فراق رفتنت پروانه ها قصه هجرت تو را افسانه ساختند

و در ختان این افسانه را بر بر گهایشان نوشتند.

ببین چطور باد رفتنت را بهانه فریاد می کند

و ابرها قصه این غصه را می بارند،

رفتنت را بهانه کردم که بگویم هنوز

خانه دلم از عطر خاطراتت خالی نشده....

  معنای زنده بودن با تو بودن است

  و نفس کشیدنم به هوای توست

  قلبم به امید تو می تپد

  و بی تو یارای ماندن ندارم

  نگاه مهربانت را از من مگیر

 و همیشه در کنارم بمان.....

  می نویسم که منتظرت می مانم

  کنار اولین ردپای انسان،جایی که آرزوها گم نمی شوند

  روی پرچین خاطرات،زیر آلاچیق چشمانت

  روی موسیقی لطیف و نازک یک احساس به زبان نیامده

  می نویسم بر گرد ،چون آرزوهای من پر رنگ و تمام نشدنی است

   صدایت کردم جوابم دادی

   دردم را گفتم درمان کردی

   در ظلمات به نورم رساندی

   و حال باز می خواهم

  دلتنگی هایم را فریاد بزنم

در سکوت شبهای من حضور تو رساترین صداست

وجود تو حقیقتی انکار ناپذیر است که روشنای دلتنگی است

آکنده از تمنا و سرشار از عشق دل را به تو می سپارم.

  بی گمان سرد است بی تو بودن

  همخانه ماتم شدن و گوش سپردن

   به نوای پرستوهای مهاجر و

.   چشم دوختن به شقایق های واژگون.

    دلم هوای تو را دارد

نمی دانی تنهایی من چقدر است

حتی اگر هزار سیب از دستهایم بچینی باز هم

نمی دانی که ریشه های این درخت تا چه عمقی از خاک

فرو رفته اند وحتی اگر صد بار پرنده شوی و صدها لانه بر

شاخه هایم بسازی باز هم سکوت سنگین نگاهم می شکند

کاش می دانستی تنهایی ام چقدر بزرگ است.