هیچ می دانی چقدر زود پر کشیدی؟

  حتی زودتر از گنجشک کوچکی که سحر گاه بر شاخه صبح نشست

   و بر گونه های سردم بوسه زد.

  هیچ می دانی پس از رفتنت شب بوها چقدر زود به خواب رفتند؟

  حتی زودتر از آنکه سر به شانه های مهربانش بگذارم و سراغ تو را از

   آنها بگیرم.

   من تنها ماند ه ام با برگ های دفتری که

   در فراقت سیاه می شوند

  من ماندم و این سوال که چرا زود پر

   کشیدی مهربان من؟