همه می گو یند وقتی تو از آشیانه دلم پریدی

نگاهت شوق ماندن داشت،

اما زمانه دست تو را از آشیانه دلم کوتاه کرد،

در فراق رفتنت پروانه ها قصه هجرت تو را افسانه ساختند

و در ختان این افسانه را بر بر گهایشان نوشتند.

ببین چطور باد رفتنت را بهانه فریاد می کند

و ابرها قصه این غصه را می بارند،

رفتنت را بهانه کردم که بگویم هنوز

خانه دلم از عطر خاطراتت خالی نشده....